Het world endurance championship heeft zondag z’n 100e race beleefd met de 6 uur van Fuji. Het is een heuse mijlpaal en geeft aan dat de lange afstandsracerij in een bloeiperiode verkeert. Er zijn veel fabrieksteams aanwezig die ook allemaal uitstekende coureurs inzetten. De kalender is stabiel en de meeste races worden druk bezocht.

Het WEC, want zo staat het kampioenschap ook wel bekend, bestaat in z’n huidige vorm sinds 2012. De start was wat hortend en stotend want terwijl het hele team al onderweg was naar de 1^e race in Sebring, de befaamde 12 uur, liet het hoofdkantoor van Peugeot weten dat de fabrikant het voor gezien hield. Peugeot was in de voorgaande jaren een geduchte tegenstander van Audi dat door deze beslissing meteen huizenhoog favoriet was.

Toyota bracht redding en vervroegde haar plan om in 2013 in te stappen naar Le Mans 2012 en zo stonden er twee serieuze fabrieksteams aan de start. Maar je wint niet zomaar in het WEC. Toyota was snel maar ook vaak snel stuk en daarmee had Audi een redelijk simpel jaar en won soeverein het kampioenschap en de 24 uur.

Audi en Toyota kregen al snel gezelschap van Porsche. Porsche had mogelijk gezien dat Audi hun records op Le Mans bijna geëvenaard hadden en daarom besloot Stutgart weer wat geld in de reputatie te storten met drie overwinningen op Le Mans en 3 kampioenschappen als gevolg.

De komst van Porsche had echter een wagenwedloop tot gevolg waarin kosten noch moeite werd gespaard om kans te maken op de overwinning. De topklasse, de LMP1, werd steeds duurder om competitief te blijven, iets wat in endurance al vaker het geval was gezien het roemloze einde van de groep C in de jaren’90.

Audi stopte er als eerste mee, Nissan deed een poging die al in de opstartfase mislukte, Porsche hield het na de drie overwinningen ook wel gezien en daarmee bleef alleen Toyota over als serieuze kandidaat. Een paar priveteams, Rebellion, Alpine, vormde de tegenstand.

Toyota bleef, waarschijnlijk om eindelijk eens die felbegeerde hoofdprijs in Le Mans te kunnen ophalen. Dat deden de Japanners dan ook, maar liefst 5 keer achter elkaar. Om de publiciteit wat te verhogen werd Fernando Alonso gevraagd mee te doen. Hij won tweemaal, samen met Nakajima en Buemi.

De ACO, die de WEC organiseerde, had ook wel door dat het met de grote Toyota show elk jaar maar weer niet vooruit zou gaan en besloot een nieuwe hoofdklasse te beginnen: de LMP1 werd verruild voor de Hypercar klasse. De Hypers zouden sterk aan banden worden gelegd wat betreft ontwikkeling.

Omdat aanvankelijk het enthousiasme voor de hypercar klasse nogal lauw was, alleen Toyota bouwde een wagen terwijl Alpine een oude LMP1 aan de nieuwe regelementen aanpaste, werd er een verbinding gezocht met de Amerikaanse IMSA series. Die serie is de Amerikaanse versie van het WEC, de topklasse heet daar echter LMDh (Le Mans-Daytona hybrid). LMDh is goedkoper dan Hypercar en kent wat meer beperkingen: er zijn bijvoorbeeld maar 4 chassisbouwers die gebruikt mogen worden. Op motorgebied is er dan weer geen restrictie.

Om de Hypers en LMDh samen te brengen is er een ingewikkeld balance of performance (BOP) systeem ontwikkeld, oftewel door te werken met extra gewicht en individuele afstellingen op elke wagen zou een veld verzameld kunnen worden dat wat prestatie betreft enorm competitief is.

Nu kun je je wenkbrauwen fronsen bij de BOP want waarom zou je een zelf gecreëerd voordeel weer moeten weggeven? Feit is echter dat de races spannend zijn en dat de fabrikanten weer in de rij staan, fabrikanten die mogelijk ook langer blijven omdat er geen risico meer bestaat dat de budgetten de pan uit rijzen om competitief te zijn.

Niettemin zou een budgetcap, iets waar Toto Wolff voor pleit, ook wel kunnen werken: ook dan ben je de ontploffende budgetten voor en voorkom je de schijn van willekeur en vriendjespolitiek bij het uitdelen van extra kilo’s en het beperken van luchttoevoer naar de motor.

In het WEC kunnen we tegenwoordig een startveld bewonderen met daarin Porsche, BMW, Alpine en Cadillac aan de LMDh zijde en Toyota, Peugeot, Aston Martin en vooral Ferrari aan de Hyperzijde. De Italianen hadden vanwege de budgetcap in de Formule 1 nog wat budget en personeel over voor de WEC, bovendien hadden ze in AF Corse een ervaren partner om het team te runnen.

Ferrari heeft haar geld en tijd goed besteed met 3 overwinningen in de 24 uur tot gevolg. En niet alleen Ferrari heeft van de gegenereerde publiciteit geprofiteerd, ook de WEC zelf heeft kunnen uitpakken met deze gerenommeerde naam als winnaar. Inmiddels heeft McLaren bekend gemaakt te starten met een team in de WEC en staat in 2026 het Koreaanse Genesis Magma, een Hyundai merk, aan de start.

Het WEC is 100 races oud, het bevindt zich weer in een bloeiperiode en de budgetproblematiek van het verleden lijkt opgelost te zijn. Wat wil een racefan nog meer aangezien de toegangsprijzen voor het WEC 3 keer lager zijn dan die voor de Formule 1 en de races drie keer zo lang zijn (en op Le Mans 12 keer zo lang)? Meer races! Op naar de 200^e race!