Met de redactie en enkele spelers van de quiz doen we een aftelspelletje. Elke dag plaatsen we een plaatje op onze whatsapp groep met daarop een nummer wat correspondeert met het aantal dagen tot de eerste Formule 1 race in Australië.
Meestal, zo niet altijd, is dat dan een auto met daarop een startnummer, of soms een motor. En ik hoor u al denken van “nou en? Er zijn wel meer van dat soort aftelgewoontes…”
En daar heeft u helemaal gelijk in. Echter, sommige plaatjes zijn bijzonder, roepen herinneringen op aan een gebeurtenis of aan een bepaalde persoon.

Zo is daar het nummer 55: de Eagle van Jerry Grant die ooit als eerste harder ging dan 200 mijl per uur op een gesloten circuit. Het was de tijd van alle aerodynamische uitvindingen, “waarvan niemand wist hoe het eigenlijk werkte”, aldus Mario Andretti. Een paar zware ongevallen op Indianapolis deed USAC ertoe besluiten restricties op te leggen. Pas in 1979 naderden de Indycar coureurs weer de 200 mijl per uur.

Of de 51, de Ferrari waarmee in 2023 het Italiaanse merk weer als winnaar op Le Mans uit de bus kwam, 58 jaar na de vorige overwinning! Hier en daar zal er smalend over gedaan worden, dat Ferrari daar een welwillende Balance of performance voor nodig had. Maar we spreken hier wel over AF Corse, het raceteam wat Ferrari inhuurde om hun wagens op Le Mans te runnen, wat ervaring zat heeft en wat in niets lijkt op het casino wat Ferrari in de Formule 1 kan zijn.

De 46 werd uiteraard niet overgeslagen, die behoorde toe aan Valentino Rossi, hij heeft het nummer inmiddels meegenomen naar de WEC.

De 43 werd dan wel overgeslagen want die behoort uiteraard toe aan Richard Petty, de recordwinnaar uit NASCAR, zijn team draagt nog altijd dat nummer want in NASCAR doen ze niet aan het uit de sport nemen van startnummers ter ere van coureur x of y.

Dat werd wel gedaan in de MotoGP. Kevin Schwantz werd een icoon met de nummer 34 Suzuki. Hij reed nog mee in de tijd dat de winnaar in de 500cc steevast de Amerikaanse of de Australische versie van het Engels sprak, soms kwam er wat Italiaans of Frans door.

Schwantz viel vooral op door zijn spectaculaire rijstijl, in het begin toen hij briljante inhaalmanoeuvres afwisselde met zware valpartijen, later omdat hij met die spectaculaire stijl ook steeds meer overwinningen wist binnen te hengelen.

In 1993 wist hij dan eindelijk de juiste verhouding tussen winnen en heel houden te vinden en werd hij wereldkampioen. Het bleek zijn enige titel te worden. Het ongeluk van Wayne Rainey, wat diens carrière beëindigde, en blessures deden zijn motivatie geen goed en na een mislukt 1994 en 2 races in 1995 gaf hij er voorgoed de brui aan en daarna werd het nummer 34 nooit meer gezien in de hoogste MotoGP klasse.

In die tijd begonnen de winnaars in de 500cc ook meer-en-meer Spaans te spreken, één van hen was de nummer 28 in onze lijst, Alex Criville. Deze Spanjaard reed slechts 2 jaren met het nummer 28, in de andere jaren reed hij met het nummer wat zijn positie in het kampioenschap van het voorgaande jaar aangaf. Destijds was dat heel gebruikelijk in de MotoGP.

Criville deed er 7 jaar over om van het nummer 28 te promoveren naar het nummer 1. In 1999 werd hij wereldkampioen 500cc, als eerste Spanjaard ooit, en als eerste Europeaan sinds 1982. En vreemd genoeg vertoont het carrièrepad nadien grote gelijkenissen met die van Schwantz. Criville behaalde in 2000 nog 1 overwinning als wereldkampioen en kreeg toen te kampen met gezondheidsproblemen. Bovendien werd hij gek van de Spaanse pers die hem overal volgde, tot in z’n tuin aan toe. “Het was mooi om wereldkampioen te worden, het was vreselijk om het te zijn” zei hij daar later over.

Nadat hij wereldkampioen af was keerde Criville nog voor één jaar terug met het nummer 28, het nummer waarmee hij z’n carrière begon. Het werd geen succes met slechts 2 maal een podium. Voor 2002 had hij getekend voor Yamaha maar al snel bleek dat zijn gezondheidsproblemen niet van voorbijgaande aard waren. En voordat het seizoen begon gaf Criville aan dat hij een paar races pauze moest nemen, een paar maanden later werd de pauze omgezet in pensioen. Tegenwoordig is Criville commentator voor de Spaanse TV en hij zal dus genoeg te juichen hebben.

En zou zijn we weer wat dichterbij de start van het F1 seizoen. Binnenkort nog maar wat nummers behandelen, levert mooie anekdotes op….